ـ بعضی چیزها آدم را یاد بعضی چیزهای دی‌گر می‌اندازد. خیلی موسیقی‌ها، خیلی آد‌م‌ها، خیلی شعرها و چیزهای دی‌گر. مثلن همین موسیقی روی دنج، من را به شدت یاد این آهنگ می‌اندازد. مثلن‌تر همین نوشته‌ای كه دارم می‌نویسم و تو داری می‌خوانی، من را یاد این نوشته‌ دی‌گرم می‌اندازد.

ـ بعضِ وقت‌ها نیز، هیچ‌چیزی آدم را یاد خیلی چیزها می‌اندازد. هیچ‌چیز یعنی یك زنده‌گی رؤیایی و روی آسمان. ام‌روز انگار دارم روی ابرها راه می‌روم و فكر می كنم. اگر اراده كنم، همین ام‌روز می‌شود یك داستان كوتاه نوشت. می‌شود یك غزل گفت. می‌شود مخ یك نفر را زد و از مسیری كه دارد، به سو و سمتی دی‌گر جهت داد.(سو و سمت و جهت با هم فرق دارد. اشتباه نكنید.)

ـ سیگار برگ رو راه انداختم. شاید زیاد توش ننویسم. بودنش مهمه فقط!

   

جرعه‌ی نخست:

سه‌ساله‌گی نیز دی‌روز گذشت و دنج نیز بر بامِ سه ساله‌گی‌اش نشست. برای منی كه خیلی‌ها را در نیمه‌ی راهِ وب‌لاگر بودن، دیده‌ام و رها كردنِ وب‌نویسی‌شان را نوش كرده‌ام، سه سال خیلی‌ست. اگر چه خیلی هم نیست! سعی كردم دنج چیزی بیش از وب‌نوشته‌هایی باشد كه هر روز می‌بینیم. ساده‌گی و پیچیده‌گی حرف‌ها را با هم داشته‌ام. سطحی حرف زدن و عمیق حرف زدن را نیز سعی كردم در كنار هم جمع كنم. تنوع و تخصص را نیز به هم پیوسته داشته‌ام. بی پرده حرف زدن‌ها و گاه نگفتنِ برخی نكات را نیز. خویش و دی‌گری نویسی را اضافه كنید به نكات وب‌‌نوشت. خاص بودنِ قلم و استفاده از تنوع در نگارش و بازی‌های زبانی و رنگی و متنی را نیز سعی كردم در دنج داشته باشم. در دنج، خیلی مستقیم با خیلی‌ها حرف زدم. به جای این‌كه بعضِ حرف‌ها را برای‌شان خصوصی میل كنم، در دنج نوشتم و سعی كردم،‌فضای خصوصی‌ام با فضای نوشته‌هایم زیاد فرق نكند، كه البت فرق می‌كند ظاهرن. برای همین است كه دنج را برای خودم نمی‌دانم. چهخارصد و هشتاد و پنج مطلبی را كه نوشتم، برای خیلی‌ها می‌دانم. سیزده نویسنده‌ی میهمان نیز اكنون دنجی‌اند. بی هیچ شك!

 

جرعه‌ی دوم:

آدم‌ها خیلی خوب‌اند. این را فقط من نمی‌گویم. خیلی‌های دی‌گر نیز از این حرف‌ها می‌زنند. اما من برای خودم و تو می‌گویم كه خوب بودن آدم‌ها را به نظاره نمی‌نشینیم و دیده بر زیبایی‌شان روشن نمی‌كنیم. من و تویی كه جوان هستیم و هنوز دغدغه‌های گنده‌گی و درشتی برمان چیره نشده و می‌توانیم هنوز تعداد نفس‌هامان را نیز بشماریم. من وقت‌هایی هست كه رو به روی كسی می‌نشینم و می‌توانم صورتكِ ظاهری‌ شخص را كنار بزنم و در عمقِ وجود وی نگاه كنم؛ آن آنْ است كه می‌شود زیبایی‌های نهفته در او را نیز دید و به دیده نهاد. خیلی‌ها بچه‌گی می‌كنند و می‌خواهند از این بچه‌گی‌شان فرار كنند. خجالت می‌كشند بچه‌گی كردن را و برای همین است كه خیلی وقت‌ها سر مسائل مسخره به بازی می‌افتیم و بازی كردن را فراموش می‌كنیم و بزرگ برخورد می‌كنیم و از این حرف‌های دی‌گری كه فكر می‌كنم راحت بشود در موردش چند پاراگراف كنار هم چید!

 

جرعه‌ی سوم:

پاییز است. هنوز خوب باران نباریده. با این‌كه مهر هم دارد می‌رود پی كارش. من باران می‌خواهم. خیسی،‌تری، لطافت، گریه و .... و باید بدانید كه گریه با اشك ریختن متفاوت است. فرق‌اش ساده‌ست. برای همین لازم نمی‌دانم توضیح دهم كه منظورم از گریه چیست و فرق‌ش با اشگ چیست و زاری با گریه و اشك چه فرق می‌كند و شیوه با آن سه تا چه تفاوتی دارد و مویه با آن چهار تایِ‌ قبلی و ....

 

جرعه‌ی چهارم:

هابیل در راه است. منتظر باشید. امیدوارم زیاد طول نكشد! آن‌جا  شاید بتوان ‌ از ریخته‌گی آرایش گریخت، اما از ....

   

• دنبالک ها:تولد دو ساله‌گی دنج ،یك سال و .... ،