شازده‌های امروزی، لزومن شاه‌زاده و آقا زاده نیستند. پسرك‌هایی كه موی دماغ می‌شوند وقتی می‌بینند چهار تا كتاب بیش‌تر از آن‌ها خانده‌ای و وقتی می‌خاهند مثل ِ‌تو با سوات(!) بشوند، می‌آیند و لیست ِ‌ كتاب‌های كتاب خانه‌ات را می‌نویسند و می‌روند همه‌شان را از میدانِ‌انقلاب، یك‌هو می‌خورند. پسرك‌هایی كه ناز پروده‌اند و از كتاب‌خانی، فقط همین خریدِ‌ كتاب را فهمیده‌اند.

پسرك‌های سربه زیری كه وقتی دو تا كتاب می‌خانند و می‌خاهند استدلال‌های‌شان را در بحثی و جمعی اثبات كنند، رگ ِ گردن‌شان بیرون می‌زند و چپ و راست، پا نوشت و پی‌نوشت می‌دهند كه فلانی در فلان كتاب فلان حرف را زده است.

پسرك‌های سر به زیری كه هر چه زور می‌زنند با سواد شوند، نمی‌توانند و آشفته‌گی بر ایشان چیره می‌شود. فكر می‌كنند كتاب خریدن و كتاب خواندن خیلی می‌تواند كمك‌شان كند.

هنوز هم وقتی كسی می‌رسد به من و می‌پرسد چه كتابی بخانم، اول كمی وامی‌مانم كه چه جوابی بدهم. بعد سعی می‌كنم كمی شوخی كنم تا دست‌م بیاید طرف‌مان چند مرده حلاج است. اگر دیدم كه شازده نیست و می‌شود پیش‌نهادی داد برای خواندن، كمی می‌حرفیم و بعدتر، اگر بلد باشم چیزی پیش‌نهاد می‌كند؛ تا برود و بخرد و احتمالن هم نخواند!

باید لب‌تاب بخرم. این‌جوری نمی‌شه زنده‌گی كرد